Wadi Bih 2016

We did it again ... de Wadi Bih run. 

Deze keer kozen we voor de 'family-run'. De orginele Wadi Bih is een loopwedstrijd van 72 kilometer die je individueel kan lopen (toch maar liever niet!) of als een aflossingsteam van 5 personen. Sinds vorig jaar hebben de organisatoren een aflossingsrace voor gezinnen toegevoegd. 

Family run, dus family Tshirts zijn noodzakelijk!

De family run is 'slechts' 52 kilometer. Sommige stukken moet je verplicht met vier lopers samen lopen en andere stukken individueel.

Het plan was, de kinderen in totaal tussen de 10 a 15 kilometer te laten lopen, dus elk maximum zo een 3 kilometer. Natuurlijk afhankelijk van waar ze toe in staat zijn op de dag zelf. Felix onze jongste van vier jaar had ook getraind en kon ondertussen zelfs 2 kilometer aan een stuk lopen. De overige 34 a 40 kilometer gingen moeke en papa dan wel onder hen verdelen.

Het draaide anders uit... de kinderen wisten van geen ophouden en Omar liep zowaar 12.7 kilometer (gemiddeld aan 12km/uur), Louka en Elias liepen net geen 12 kilometer. Jade liep 3,5 kilometer en Felix liep met moeke samen 1,8 kilometer. 

Er schoot niet veel over voor moeke en papa om te lopen en we zaten vooral in de wagen. Gelukkig konden we genieten van een prachtige zonsopgang bij het vertrek van de race, van de blije/vermoeide gezichten van onze kinderen, het wisselen van de stokjes en van de passerende gespierde benen.

Volgens papa -and I quote- 'Beste trip die we ooit met ons gezin deden!' 

Volgens de Twins: aflossing is te gemakkelijk, volgend jaar gaan we SOLO!

See you in 2017 Wadi Bih.

De lokroep van Wadi Ray

Eind vorige week werd er gedurende twee dagen patronen getekend, stof gewassen en stof geknipt.

Resultaat een stapel tricot klaar om te stikken, ofte 8 stuks in wording.

En een stapel katoen, op deze foto de stof voor 3 stuks.

Het naaien moest nog even wachten want de lokroep van Wadi Ray en de Hatta Pools won het van de naaimachine.

Het weer was in de maand april niet zoals we gewoon zijn in de Verenigde Arabische Emiraten. Gedurende ongeveer twee volle weken was het bewolkt en viel er ook regelmatig wat regen uit de lucht of zelfs occassioneel een stortbui inclusief donder en bliksem. Dat is echt heel uitzonderlijk, het regent hier normaal niet meer dan een keer of vijf per jaar en met keer bedoel ik een bui, een bui die gerust slechts een uur of zelfs 15 minuten kan duren. We wonen dan ook in de woestijn.

De temperaturen zijn bijgevolg nog net iets lager voor april dan sommige andere jaren.

Temperaturen (gisteren was het 35°C) die een daguitstap naar de bergen nog net toelaten. In de hoop dat er –na de voor de regio ‘overvloedige’ regen- water zou lopen in onze favoriete wadi. (Wadi is het arabisch voor rivierbedding. Heel wat wadi’s staan permanent droog en er loopt enkel water door net na een regenbui).

Paspoorten, picknick en onze nieuwe Vlaamse luister CD werden ingeladen en we trokken naar de grens met Oman.

Tot ieders groot jolijt stond er heel veel water in de wadi. We zijn al heel wat keren naar Wadi Ray en de Hatta Pools geweest, maar dit is veruit het beste waterniveau ooit! 

De wadi bleek een heerlijke bergstroom en niet de droge bedding die we meestal aantreffen. De wandeling die normaal droog en warm is, was gisteren heerlijk daar we gewoon door het water konden waden.

Er werd gezwommen,

er werd geklauterd en gegleden

en er werd gespetterd. 

En Omar deed -volgens eigen zeggen- een Spiderman beklimming.

Dankzij het overvloedige water in de wadi was de flora groener en de fauna interessanter dan onder normale omstandigheden; de canyon was minder ruig en onherbergzaam. We zagen onder andere kikkers en supergrote libellen.

Er werd genoten van de picknick, dobberend op het water.

Normaal zet ik niet echt foto’s van 'vreemden' op de blog, maar deze haalt het wel. De gymnastiek trainer van de kinderen met zelfmoordneigingen ... (die rotsen die je achter zijn voeten ziet, zijn ruim 4 meter lager).

Een daguitstap om te koesteren want weldra wordt het vast te warm om nog buiten te komen!