Gelukkige verjaardag!

Telkens mijn lieverd naar Amerika vliegt voor ‘den job’ brengt hij stofjes mee die ik laat opsturen naar zijn Amerikaanse collega. Het werd dan ook tijd dat de lieverd eens iets kreeg uit een stofje dat hij zelf meebracht. Het is vandaag zijn verjaardag en hij denkt dat hij een hemd krijgt. Dat kan ik echter niet in het geniep maken, want daarvoor moet ik hem opmeten.

Hij krijgt een Ipad cover in zijn favoriete kleur, met ook wel wat geel om het een beetje op te fleuren. 

De handleiding vond ik hier, het is een super-snel-klaar project dat er ingewikkelder uitziet dan het is. Echt een aanrader.

Ook het tweede deel van het het pakje was snel klaar. Een hoesje voor al zijn ‘plastiek’. 

Voorlopig opgevuld met de identiteits- en verzekeringskaarten van de kinderen. De hoes zag ik bij haar, de handleiding komt echter van hier.

Tot slot krijgt hij nog een bijpassend geldbeugeltje om kleingeld en dergelijke in op te bergen.

Het kado is voorlopig nog ingepakt, dus hopelijk heeft de jarige vandaag geen tijd om de blog te lezen!

Buitenstof: Stamped by Ellen Luckett Baker voor Kokka, aangekocht bij Drygoods Design

Binnenstof: Summersville by Lucie Summers voor Moda, aangekocht bij Superbuzzy

De lokroep van Wadi Ray

Eind vorige week werd er gedurende twee dagen patronen getekend, stof gewassen en stof geknipt.

Resultaat een stapel tricot klaar om te stikken, ofte 8 stuks in wording.

En een stapel katoen, op deze foto de stof voor 3 stuks.

Het naaien moest nog even wachten want de lokroep van Wadi Ray en de Hatta Pools won het van de naaimachine.

Het weer was in de maand april niet zoals we gewoon zijn in de Verenigde Arabische Emiraten. Gedurende ongeveer twee volle weken was het bewolkt en viel er ook regelmatig wat regen uit de lucht of zelfs occassioneel een stortbui inclusief donder en bliksem. Dat is echt heel uitzonderlijk, het regent hier normaal niet meer dan een keer of vijf per jaar en met keer bedoel ik een bui, een bui die gerust slechts een uur of zelfs 15 minuten kan duren. We wonen dan ook in de woestijn.

De temperaturen zijn bijgevolg nog net iets lager voor april dan sommige andere jaren.

Temperaturen (gisteren was het 35°C) die een daguitstap naar de bergen nog net toelaten. In de hoop dat er –na de voor de regio ‘overvloedige’ regen- water zou lopen in onze favoriete wadi. (Wadi is het arabisch voor rivierbedding. Heel wat wadi’s staan permanent droog en er loopt enkel water door net na een regenbui).

Paspoorten, picknick en onze nieuwe Vlaamse luister CD werden ingeladen en we trokken naar de grens met Oman.

Tot ieders groot jolijt stond er heel veel water in de wadi. We zijn al heel wat keren naar Wadi Ray en de Hatta Pools geweest, maar dit is veruit het beste waterniveau ooit! 

De wadi bleek een heerlijke bergstroom en niet de droge bedding die we meestal aantreffen. De wandeling die normaal droog en warm is, was gisteren heerlijk daar we gewoon door het water konden waden.

Er werd gezwommen,

er werd geklauterd en gegleden

en er werd gespetterd. 

En Omar deed -volgens eigen zeggen- een Spiderman beklimming.

Dankzij het overvloedige water in de wadi was de flora groener en de fauna interessanter dan onder normale omstandigheden; de canyon was minder ruig en onherbergzaam. We zagen onder andere kikkers en supergrote libellen.

Er werd genoten van de picknick, dobberend op het water.

Normaal zet ik niet echt foto’s van 'vreemden' op de blog, maar deze haalt het wel. De gymnastiek trainer van de kinderen met zelfmoordneigingen ... (die rotsen die je achter zijn voeten ziet, zijn ruim 4 meter lager).

Een daguitstap om te koesteren want weldra wordt het vast te warm om nog buiten te komen!

De tandarts en onze planning

De organisatie van een gezin, en zeker een gezin met vijf kinderen, dat vraagt om planning. Om niet te laat te komen op onze –voornamelijk- sportieve activiteiten, maar ook natuurlijk doktersbezoekjes en dergelijke meer, hangt er in de keuken een homemade magnetisch krijtbord.

Naast de activiteiten, noteren we op zaterdag wat er de rest van de week op het menu staat. Zo weet iedereen op voorhand waar we aan toe zijn.

Als iemand het laatste restje suiker opeet, de laatste banaan pelt of zijn handen wast met de laatste druppel zeep; dan zoekt die persoon in het mandje met magneten, de magneet met de naam van het overeenkomstige product erop en kleeft die magneet onder het item ‘boodschappen’. Zo proberen we stockproblemen te voorkomen.

We kozen voor Franse benamingen daar de kinderen in het Frans school lopen. Het idee voor het bestikken van de stof alsof het lijntjespapier is, zag ik ooit hier en op haar flickrpool.

U weet nu dus ook waarvoor deze slinger met rondjes werd gebruikt.

Onze weekkalender start op zondag, dat is geen schilderfoutje of creatieve uitspatting. Onze week begint gewoon echt op zondag. De zondag is de eerste dag van de school- en werkweek. Het weekend is vrijdag en zaterdag. Telkens we terugkomen van België is dat weer even wennen. 

Sinds kort is onze planning echter danig in de war. Ik ging laatst naar de tandarts en van de vijf kinderen is er eentje die al twee gaatjes had in zijn tanden. Alle anderen gelukkig niks!

De tandarts liet me –met vermanende vinger erop en eraan- weten dat je als ouder tot de leeftijd van 10 jaar de tanden van je kinderen zelf moet poetsen en pas na die leeftijd kunnen ze dit zelf.

Ze moeten bovendien drie keer poetsen per dag (dat wisten we wel al) en elke poetsbeurt dient drie minuten te duren.

Rekent u even met me mee: Wij hebben vijf kinderen, die elk drie minuten moeten poetsen (dat maakt dus 15 minuten per beurt), dit moet drie keer per dag gebeuren. Ik zit dus al aan 45min tanden poetsen per dag en ... zelf heb ik ook nog een set tanden, dus tel er maar gerust nog eens 9 minuten bij. Dat is goed voor maar liefst 54 minuten tanden poetsen per dag.

Waar past al dat poetsen nu nog op die planning?

Als ik me nu eens een week aan het poetsen zet, kan ik dan de rest van het jaar de kinderen zelf laten poetsen?

Zucht!

Ik zag die man zo denken toen ik deze kleine rekensom maakte bij hem op consultatie ‘Komt ervan als je voor zoveel kinderen kiest’.

Ik denk dat ik maar eens op zoek moet naar een knappe tandarts. Kwestie van naar iets te kunnen kijken, tijdens het laten vullen van al die toekomstige gaatjes in de tanden van mijn kinderen, want ik ken mezelf en per dag 54 minuten poetsen dat zit er niet in!

De ster van de dag

Meimaand is communiemaand. De zakjes ter gelegenheid van de Eerste Communie van Julie kregen jullie al te zien.

Er werd echter nog een communicant uitgedost. Elise, de ster van de dag, vroeg een ‘sterrenkleedje’.

De blauwe versie van ‘Twinkle Twinkle’ uit de ‘Constellations’ collectie van Lizzy House leek ons geknipt voor de jurk van de communicant.

Elise wou in hetzelfde thema iets voor in het haar en een soort armbandje. Aangezien we niet goed wisten of Elise liever een diadeem of een haarband draagt, krijgt ze er gewoon van elk één.

Het model van dienst kijkt een beetje droevig, want ze vond de gadgets best wel mooi en was bijgevolg niet akkoord dat de spullen deze keer niet voor eigen gebruik zijn.

De zus van het feestvarkentje werd ook in het nieuw gestoken en kreeg een Candy Cane Bubble Dress met bijhorende gadgets.

De kleertjes werden met ome meegegeven naar België, en na een zonnige dag kregen we deze foto’s doorgestuurd.

Zowel Elise als Isaline in hun feestkleertjes.

Patroon bloempjes: Zo geknipt

Stof met sterren: Twinkle Twinkle in Teal van Lizzy House, gekocht bij Hawthorne Threads

Candy Cane stof: aangekocht bij Bambiblauw

Patronen kleedjes: Curl Up

Cozette brengt verlichting

Elke morgen bij het openen van de gordijnen genieten we van het uitzicht op de grootste toren ter wereld (voor de goede orde: We woonden hier al vooraleer dit gevaarte werd neergezet) en andere hoge gedrochten. 

Het uitzicht aan de achterkant van ons huis, houdt ons met beide voetjes op de grond.

We wonen in een huurhuis, op heel wat vlakken is de woning perfect voor ons gezin. Het enige nadeel –zoals bij de meeste huurwoningen in Dubai- is de kwaliteit van de afwerking. Made-in-China ten top. Elke week moet ik dan ook de werkbroek aantrekken en eens met schroevendraaier en hamer het hele huis rondgaan; dan worden afhangende kastdeurtjes teruggehangen, kapotte lampen vervangen, losse tegels gelijmd, gebroken deurklinken vervangen,...

Soms zijn de herstelwerken echter iets omvangrijker. Zo viel eind 2012 ’s nachts de hele kroonluchter in de werkkamer naar beneden.  

Niet echt prettig vooral omdat hij met het huurhuis kwam en -geheel niet volgens mijn stijl- hoofdzakelijk bestond uit glazen kralen die de val niet overleefden.

De zomer voor dit voorval kregen we van een vriendin een lampenkap van Cozette voor de geboorte van onze jongste. Geïnspireerd door de lampenkappen van Cozette werd onze nieuwe luster ofte kroonluchter geboren.

Een enkele hanglamp ter vervanging van het gebroken gevaarte dat bleek een beetje pover qua verlichting.

Er werden zes lampenkappen gemaakt met uiteenlopende diameter.

Hier werden enkele meters snoer gekocht -enorme keuze en schitterende service! 

Tot slot werden alle kappen op verschillende hoogte met behulp van een wit geschilderde houten plank aan het plafond bevestigd.

Ik nam geen risico en belde een Handige Harry om me te helpen bij de bevestiging, want de bedrading achter ons huis ziet er zo uit, en dat geeft me allerminst een veilig gevoel.

Online zijn heel wat handleidingen te vinden over het maken van lampenkappen, maar daarbij wordt de stof op de lampenkap gelijmd. Bij het ingenieuze systeem van Cozette komt er geen lijm aan te pas. Je kan bovendien de stof gemakkelijk wassen of vervangen door een ander stofje indien je uitgekeken bent op het huidige stofje. De gebruikte stof kan je dan op haar beurt nog gerust voor iets anders gebruiken.

Ik ga jullie geen handleiding schrijven want zoals eerder gezegd is het haar werkwijze; bij Cozette kan je een workshop volgen en zo zelf leren een kap te bekleden, of je kan er gewoon eentje kopen natuurlijk.